Zawsze znaleźć go można było stojącego na pustym korytarzu swojego jestestwa. Tak naprawdę niemożliwe było go przejrzeć. Miał moc władania nad ludzkimi nastrojami. Wystarczyło jego jedno wymierzone zdanie, którym strzelał w samo centrum tarczy ludzkich emocji. Jeśli kiedykolwiek patrząc na niego poczujesz wszechogarniającą gorycz w swoich ustach, wiedz, że twoje spojrzenie właśnie go spotkało. Istny demon drzemiący w ciele kruchego chłopca. Jak każde dziecko marzył. Marzył o byciu panem świata. Marzył o tym, że zgniecie świat jak zużytą puszkę pepsi. Ukształtowany przez socjopatię, wzgardzał nawet najmniejszą bakterią, pełzającą powoli po jego ciele. Swoje dłonie za dnia starannie ukrywał w kieszeniach bluzy. Słodki, dziecięcy terrorysta.
W Karnawale Życia zawsze, gdy nastawał zmrok, wszystkie maski spadały z twarzy. Wówczas i on kładł się na łóżko. Widok jego bladej, kościstej syletki szybko zmazał ułudę wyśnionej potęgi. Westchnął cicho. Bolało go ciało od obijającej się nieustannie o jego krawędzie dzikiej duszy.
Pragnął jedynie spokoju...Był tylko chłopcem.
Szarym, samotnym chłopcem.
Każdego dnia gdy stawał przed lustrem,
Wzdrygał się i płakał.
Wtedy wówczas przypominał sobie wszystkie utopijne marzenia , które zamykał w swoich niebieskozielonych, pustych oczach.\
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz