Szukam w polu zgubionej części siebie 

Łzy przecinają moją duszę.

O tak, nawołuję cię nadaremnie.

Nawołuję nadaremnie.

Ściany bardzo lubią moje spokojne towarzystwo.

Jak to dobrze jest z nimi...pomilczeć.

Pierdolę, nie wiem co pisać.

Nie wierzę w wieczność.

Nikogo nie ma.

Ale nie umieram...

Brakuje mi Ciebie...